Hugi Þórðarson

Blessuð sólin

Jæja, þá liggur það fyrir að ég fæ í sumar að kíkja á vegum vinnunnar á WWDC 2006 í bjútifúll San Francisco, Kalifornía.

Ég ætla þó að muna eftir sólarolíunni í þetta skipti.

Það brá nefnilega svo til (já, nú er saga) að síðast þegar ég fór á téða ráðstefnu tók ég mér einn aukafrídag til afslöppunarafnota. Það reyndist vera fallegur sumardagur, steikjandi hiti og glampandi sólskin, og ég vaknaði snemma til að fara í sund. Svo lagðist ég með bók í stól við sundlaugina. Það vildi ekki betur til en svo að bókin var leiðinleg og ég sofnaði, sem var ekki góð hugmynd þar sem viðkvæmt rauðbirkið litaraft mitt er ekki hannað til langtímavistunar undir erkióvini mínum, sólinni.

Ég vaknaði eftir nokkurn tíma við grilllykt. Hún reyndist vera af mér. Ég leit niður eftir líkamanum á mér og sá þá að hann geislaði frá sér skærrauðum bjarma sem sló ógnandi roða á allt nágrennið. Ég hökti á fætur og skreið stynjandi fram hjá starandi fólki upp á herbergi þar sem ég flysjaði af mér stuttbuxurnar, lagðist nakinn upp í rúm og bölvaði og bölvaði og bölvaði og ragnaði.

Eftir tæpar 10 mínútur var ég búinn að klára blótsorðaforðann minn þrisvar og ákvað að leggja land undir fót. Ég tiplaði hér um bil nakinn út í búð (það var sárt að bera klæði á brenndan líkamann) þar sem ég sópaði í innkaupakörfu öllum þeim deyfandi smyrslum sem ég fann og flösku af gini. Svo fór ég aftur upp á herbergi, smurði mig með smyrslunum þar til ég glansaði eins og rauðleitur grískur guð, þambaði megnið af ginflöskunni í þeim göfuga tilgangi að svæfa mig og lagðist svo skjálfandi upp í rúm og beið þess sem koma skyldi. Ég vonaði að það væri dauðinn.

Þegar ég vaknaði aftur 6 tímum síðar var sársaukinn ekki jafn slæmur. Hann var verri. Ég mjakaði mér þó á fætur, tíndi hægt saman farangurinn með fingurgómunum og hengdi á mig einhverja larfa, hringdi svo á leigubíl og fór út á flugvöll.

Í röðinni að flugvélinni sem átti að flytja mig til Minneapolis stóð lítil stúlka. hún horfði opinmynnt á mig og sagði svo á íslensku: "Mamma? Hvers vegna er kallinn svona rauður í framan?". Ég kreisti fram bros og svaraði að ég væri pínulítið sólbrunninn. Stúlkan fór að gráta. Ég hefði líka farið að gráta ef ég hefði séð mig, gerði það raunar á klósettinu í flugstöðinni.

Þegar við lentum á flugvellinum í Minneapolis eftir flug sem ég hefði getað svarið að tók a.m.k. hundrað klukkutíma, kom í ljós að loftræstingin þar var biluð og að það var rúmlega þúsund stiga hiti í flugstöðinni. Það var ekki að alveg að virka fyrir mig og meðan ég beið í fjóra tíma eftir tengifluginu kastaði ég nokkrum sinnum upp mér til dægrastyttingar og lét svo líða yfir mig á klósettinu. Þegar ég rankaði við mér á klósettgólfinu, og var búinn að liggja þar í dágóða stund til að íhuga hvað lífið er skemmtilegt, mundi ég að ég hafði í óráðinu skilið eftir uppáhalds jakkafötin mín og frakkann á hótelinu. Ég hringdi í hótelið og bað um að fötin yrðu send á eftir mér. Ekkert mál sagði hótelguttinn og ég andaði léttar.

Ég komst við illan leik til Íslands. En ekkert bólaði á jakkafötunum og frakkanum. Ég spáði ekki í það, þakkaði bara fyrir að sleppa lifandi frá þessari mannraun og eyddi svo næstu tveimur mánuðum í að fylgjast með sjálfum mér breytast í hreistrað skrímsli úr Stephen King-skáldsögu meðan húðin á mér kvaddi þennan heim í litlum skömmtum.

Hálfu ári síðar birtist á tröppunum hjá mér einhver lífsreyndasti böggull sem ég hef á ævinni séð. Hann var með yfirkrotuðum merkimiðum frá löndum sem ég vissi ekki einu sinni að væru til. Ef þessi pakki hefði getað talað, þá hefði enginn nennt að hlusta á hann, hann hefði kunnað langdregnar sögur af færiböndum úr öllum helstu póstflokkunarmiðstöðvum heimsins. Þetta var Grampa Simpson pakkanna.

Pakkinn var ca. 20 sentimetrar á hvern kant og þegar ég opnaði hann gaus upp svo megn stybba að það var næstum því trúarleg upplifun. Það var eins og öll þorrablót íslandssögunnar væru saman komin á einum stað. Upp úr þessum agnarsmáa pakka komu: Ein samanvöðluð Armani jakkaföt, kæst. Einn Boss frakki, súrsaður og kæstur. Og skítugt, blautt, kasúldið baðhandklæði sem ég hafði líka gleymt á hótelinu og starfsfólkinu hafði fundist svona líka frábær hugmynd að setja með í pakkann, rétt til að viðhalda góðri kæsingu út ferðatímann. Innihaldið fór í ruslið.

Og þannig lýkur lengstu sögu sem ég hef nennt að skrifa. Illa.

Neinei, lifi fjörið. Og munið eftir sólarolíunni.